۰۹ اسفند ۱۳۹۴

گیلداستان:کورده کولا نازا دی، دوشاب پلا یاقا گیره! - گیل آوایی

گیلداستان:کورده کولا نازا دی، دوشاب پلا یاقا گیره!
وارش امان ندایی. همه چی بوبوسته بو هیستو چوره. بادام کی زه یی، وارشا اطرف اوطرف بردی. پاک خیاله کی رقصا دیبید. دوکانانه نودانه کام موران بزه، هاچین بوبوسته بو سوان پالان. نشاستی ایتا جا بیافتی بی کی جه ان همه وارش اونه جیر ایتا پیچه جیویشتی بی.
هاتو هیستا بو فاره سمه دوکانه ور. بیدم ایتا خلخالی اویا بیساط بنا داره.
تا مرا بیده کی دوکانا وازا گودان درم. دو بالا بجسته یو بوگفت:
- سلا حاج آقا
مرام کی اینفر بوگفتی بی حاجی، هاچین مرا مراقا گیفتی. ایتا پیچه اونا زرخه نیگا بوگودم.
بوگفتم:
- سلام. حاجی یام خودتی!
هاتو کی قولفا واگودان دوبوم، بوگفتم:
- تو آ وارشه من هیستا بی، چره اروزا بیساط بنا داری؟
ایتا آه بکشه یو بوگفته:
- کار کی ننا، چاره نارم. می زنه زاکه ره وا غذا ببرم. دسه خالی یام کی نشا شون خانه!
می دیل انه ره بوسوخته. بوگفتم:
-  بدا انباره مین بیدینم ایچی دارم ترا فادم کی اونه جیر تی بیساطا بنی!
شورو بوگود مرا دوعا گودن. درا وازا گودم. اول بوشوم انباره من. انبارام اینقد شولوغ بو کی اسب بکفته بی خو گازا ایشکنه یی! نانم چن دقه انباره من بگردسم. سراخر ایتا پیله آبچینو ایتا چتر بیافتم. خنده مرا باموم خلخالی ویرجا، بوگفتم:
- بیه آ آبچینا واشان تی بیساطا بنه اونه رو. آ چترام بیگیر کی ده وارش ترا هیستا نوکونه.
خلخلالی یا هاچین خیاله کی دونیایا فادا داری، بیچاره هاتو خو گازه خالا واگوده مرا دوعا گودی کی مرا خوشکا زه. می دیله من بوگفتم:
- آدم چقد وا بی پناه ببه کی ایتا آبچینه مرا اتو شادی بوکونه.
خوب احساسی داشتیم. ایمرو کی کارا اتو شورو بوگودم، می جان راضی بوم. شورو بوگودم باله کا ماله کا یو تاچه برنجانا ایپچه جابجا گودنو قاپانا میزان گودن.
قابدانا آب دوگودم کی ایتا چایی بنم. علادینا روشنا گودم. بیدم انه خوت کار نوکونه. ایتا پیچه اونا چپ بچرخان راست بچرخانم تا راه تاوه دام.
کیبریت بزم اونا روشنا گودم. هاتو مرا خوشکا گودان دوبوم کی می چوم دکفته خلخالی یا. بیدم مرا فاندره خنده کونه. ایجور کی چتره جیر وارشه جان ده خبری نی یه. یعنی کیف گودان دره. منام اونا ایتا لبخند بزم.
آب جوش بامو. ایتا موشته چایی دوگودم قابدانه من. دوتا لیوان اوسادم. آب بکشه پسی بنام پیشخوانه رو. خلخالی کی هوتو مرا فاندرستی ایشاره بزم کی بایه بودورون ایتا چایی بوخوره.
خلخلی پاک خیاله کی بال بیرون باوره، بامو دوکانه من. می رافا نه ساکی بگم بینیشین. خوره ایتا چارپایه اوساده بینیشته.
دوتا چایی دوگودم. ایتا بنام خلخلی ره ایتایام مره. قندانه من چندتا نباتی ناهابو کی آب جکفته بو. خلخالی تا بامو دس ببره قندانه من، بیده نباتی هیستا بو داره.
واورسه:
- قند ناری!؟ ا نباتی مرا چایی نشا خوردن کی!
ایتا خنده بوگودمو بوشوم قند اوسادم فادام خلخالی یا بوگفتم:
- آنام قند! ایشکنن تی پا!
قندا فاگفیته، گازه مرا اونا بشکنه! چندتا تیکه بوگوده بنا قندانه من! خنده مرا بوگفتم:
- ده چره قندانه من بنایی!؟ نانی اونام هیستابه ده نشا خوردن! اونا ویگیر سیوا بنه بدا هیستا نبه!
چایی خوردان دیبیم کی اونه ره ایتا موشتری بامو. خلخالی بوشو موشتری یا را تاوه دا بامو دو واره می ویرجا شورو بوگوده چایی یا خوردن. هاتو ایتا قورت ندا دو واره موشتری بامو یو بجسته بوشو موشتری یا را تاوه دا.
بازین بامو خو چایی یا اوساده با چارپایه بوشو اوشن تر ایجور دوکانه من بینیشته کی خو بیساطا هم نزدیک ببه هم اینکی اونا بیدینه.
نانم چقد بوگذشته کی ایوار بیدم خلخالی بوشو خوره قابدانا آب دوکوده بنا علا دینه سر. مرا فاندرسته ایتا لبخند بزه.
منام می سر شولوغ بو هیچی نوگتفم. تا اینکی چایی بنا خوره چایی دوگوده بازین مرا نیگا بوگود، بوگفت:
- چایی دوکونم تره؟
مره قاقا بوسته اونا فاندرستم. بوگفتم :
- تی قوربان. ایتایام مره دوکون!
مره یام چایی دوگوده. هاتو کی چایی خوردی خو موشتریانام راه تاوه دایی. منام هوتو. ایتا دس ایستکانا داشتیم ایتا دیگه یام موشتری مرا سرگرم بوم.
تا اینکی نهار بوبو. کم کم موشتریام گاگلف آمویی. ایتا موشته آغوز اوسادم با ایتا کوچی تیکه پنیر بیدم می پلا کمه. خلخالی یام مرا چارچشمی پایه. بیدم آتو کی ایتا لقمه می گولی یا بیجیر نیشه.  واورسمه:
- غذا داری؟
مرا نیگا بوگود، خیاله کی فکر گودان دوبو. تا بایم ایچی بگم، بوگفته:
- نه! هاتو ایجور باهم کنار آییم ده!
دخله جان پول اوسادم، رو بوگودم خلخالی یا بوگفتم:
- تانی  واز بوکونی اوطرفه خیابان نان فاگیری؟
ایتا خنده مرا بوگفت:
- پس چی کی تانم!
بوشو نان فاگیفته. منام مره بفکرا شوم کی نوکونه مره آتو شر ببه!؟ هاتو فکرا دوبوم کی بیدم بامو ایتا پیره بو اونه دس.
چارپایا بناییم. نانو پلا یو پنیر و آغوز بوخوردیم. آمی غذا تمانا بوستان بدوبو کی خلخالی ره موشتری بامو.
منام ویریشتم سفره پفره یا واچم. چایی دوگودم. هم اونه ره. هم خودمه ره. خلخالی بامو خو چایی یا اوساده بوشو دوکانه دراسانه ویرجا بینیشته. ده می رافا نه سا کی بگم: خوری؟ نوخوری؟ هاتو خوره گوتورمایی چایه اوساده بوشو چارپایه سر بینیشته.
هاتو می سر گرم بو کی ایوار بیدم خلخالی ایتا ایتا خالی جابانا اوساده دوکانه جولو دیچه، خو بیساطا بنا اوشانه سر.
کم کم هوا تاریکا بون دوبو. منام چورتیکایا اوساده بوم می حیساب کیتابا گودان دوبوم کی خلخالی بامو می ویرجا پا به سا، بیدم آپا اوپا کونه.
واورسمه چیسه!
بوگفته:
- خایم دوکانه من آ جولو مره ایتا کوچی جا چاکونم کی ده بیرون نه سم. تو تی پیشخوانه پوشت بس. منام مره آ کنار درجه که ور می بساطه ور پا ایسم. آ چارپایه یام خوبه مره. تانم اونه سر گاگلف کی خستا بم بینیشنم.
مره قاقا بوسته اونا فاندرستم. مره مره بفکرا شوم بیدم آتو نیبه! ان دو روز ده مرا جه می دوکان بیرونا کونه، اونا صابا به!
رو بوگودم خلخالی یا بوگفتم:
- ترا یاده صوب چوتو وارشه من هیستو چوره پا ایسابی!؟
بوگفته:
- آها! چی وارشی بو!؟
بوگفتم:
- هسا دانی چوتویی یو چی گی!؟
بیدم ایتا پیچه خو دوما جا بیدا یو واورسه:
- چوتو مگه!
بوگفتم:
- کورده کلای نازا دی! دوشاب پلا یاقا گیره!
بوشو ده آطرفان ترا نیدینم! ناویره می دوکانام می جان فاگیری! اگه شانس بارم ایچی دیگرام مرا یاقا نیگیری!!!!!!!

هان!



هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر