۰۴ آذر ۱۳۹۰

تو دانستی که می دیل تی موبتلایه بوشویی - گیل آوایی

16 سپتامبر2007

تو دانستی که می دیل تی موبتلایه بوشویی
تی واسی واهیهلا بوسته چوم برایه بوشویی

تو دانستی که می دیل تره فدایه بی وفا
نیده یی ، لوچان بزی، تی گورشه کایه بوشویی

چی بگم! غوربته غوربت! نیبه هی کس، کسه کار
بی وفا چوم فوچه یی تی آشنایه بوشویی

گیلکانا وام رازه هرماله بیگانه جیگا
تورو دیوانه تیشین پاک ده پلایه بوشویی

آه میشین عالمه دیلا دورسینه با تی نیگا
وایه تو ایجگره مئن مرا بنایه ( بنایی) بوشویی

ترا های لیسکا گودی ور وره کا چک بزه یی
کرا اورشین بوگودی می سرچینایه بوشویی

بوبو گورخانه تی واستی کرا می گریه صدا
کرتاکرت سوسو بدای کتله صدا یه بوشویی

آ روزان دابه واکفتن کرا بوستن پیله لات
ساده دیل هانده تی رافا چوم برایه بوشویی

گیل آوایی تی مانستن نیبه لاب سنگو سفال
می سرا بشکنه ای، تی سرپنایه بوشویی!!!


برگردان فارسی

رفتی
میدونستی که دلم مبتلاته، رفتی
واسه تو دیونه در انتظاره، رفتی
می دونستی که دلم فداته بی وفا
ندیدی، چش غره رفتی این سوخته رو، رفتی
چی بگم! غربته، غربت! نمیشه هرکسی آشنا
بی وفا چشم به آشنا بستی، رفتی
هر جایی برای گیلکها جا نمیشه
سرگشته و دیونه ی تو بی دست وپاست، رفتی
آه من دل دنیا رو هم لبریز کرده با نگاه تو
وای تو که من تو گریه دردناک گذاشتی، رفتی
لوس کردی خودت رو تی پا زدی
انگار که مثل کاه منو به هم ریختی رفتی
مثل تندر شده صدای گریه هام
دمپایی چوبیتو با صدا کشیدی سوسو دادی رفتی
این روزا رسم گیر دادن و لات شدن
دل ساده من که هنوز چشم براهته، رفتی
گیل آوایی مثل تو سنگ و سفال نمیشه
شکستی سر منو اما سرپناهه خودتو، رفتی!

بهاره رنگا نیده سال به سال زمستانه - گیل آوایی

25نوامبر2011
بی چاکون واکون کودن:
صدابدون تصویر



بهاره رنگا نیده سال به سال زمستانه
تمامه سختی کرا قسمته دمختانه

هاچین خیاله مرا های بهارانا خوشا دیم
وطن دمرده بیدین دسته بُت پرستانه

بیچاره ناجه یه ای شب شکم سیری بشه خاب
دپرک دپرک کی آتو خاب نی یه فوخوسانه

بدیل داریم کرا داغه هیزارهیزا تی تی
شبانه ونگ زنی یو قاقه شب پرستانه

ده مستی یام نی یه هرماله نوشه خلوته جا
ریفقه سر بوشو دار داغه دیله مستانه

تو آی کی ناجه کرا ایشماری تره شبو روز
ویریز تی موشتا واکون واج باور تی دستانه

فلک نگرده تی واستی نمانه تی رافا
ده واستی را دکفیم واشکنیم زمستانه

هاچین فوروز نوا آردن سرا نوبوخالی آب
کی مردی مرده آ میدان نه مورده بوستانه

گیله وایی هاچینه سینا واشکافه جه داد
می دادا ایشتاوه هر کی، کی جه بوسوختانه

برگردان فارسی برای غیر گیلکها
رنگِ بهار را ندیده، هرسال زمستان است
تمام سختی قسمتِ له شده هاست
بیهوده در خیال هی بهاران را بوسه می دهیم
وطن غرق شده ببین دستِ بت پرستان است
بیچاره حسرت یک شب شکم سیر خوابیدن دارد
بیدار شو بیدار شو که این خواب نیست کابوس است
هزار هزار داغ شکوفه ها را در دل داریم
گریه ی شبانه و حیرت زده ی شب پرستان است
دیگر مستی هم نوش خلوتگه نیست
سرِ رفیق بر دار شده و داغ دل مستان است
تو که حسرت می شماری هر شب و روز
برپا خیز مشت هایت را باز کن تا گرم کنی دستانت را
فلک برای تو نمی گردد و منتظرت نمی ماند
دیگر باید راه بیافتیم زمستان را از هم به دریم
بیهوده سر پایین نیانداز بی فایده نباش
که مردی باید مرد این میدان باشد نه مرده شدن
گیل آوایی سینه اش را با داد می شکافد
داد مرا می شنود کسی که از سوخته هاست
( داغ شده هاست)

۰۱ آذر ۱۳۹۰

عروس دامادبازی-گیل آوایی

22نوامبر2011



وارش امان نده هاتو یک روند وارستاندره. آسمان پاک گوره خوله بوبوداره. تا تی چوم کار کونه هاچین سی یایی جا خیال کونی ایتا دریا تاریکی مئن سینه ابا دری. چراغه سوسو دکفته داره درجکه شیشا، مره خیاله باله سر بینیشته بوشو دارم. کویه!؟ خاب مالومه هیزارتا یاد و خاطره می مرا کوله پوشتی مئن دارم هاتو راه به راه جوم نوخورده خوره خوره وازا به! هاسایام مرا هاتو برداندره تا صوب ببه شیطان دانه چی وا ببه! خودا نانه!
هامه تا روزان امی کار بو. هیندوانه دانه یو خربزه دانه و کویی دانه خوشکابو، همیشک ایتا پارچه یی کیسه مئن پستایی بوبوسته بو، ها روزانه ره. مار ایتا موشته تخمه سیا یو خربزه دانا دوکودی خکاره مئن، امی ره ابجی واویشته تخمه چاکودی یو ایتا ایتا امه را دوخادی یو امانام امی پیران پرا بیگیفته، مار ام کچه مرا ایپیچه دوکودی اونه مئن، بازین گفتی بیشید بازی بوکونید.
وارشام کی بوستی هی جا نشاستی شون. ایوانه سر جیما بوستیم یا جوخوس بازی کودیم که همیشک ماره صدا بیرون آمویی که لحاف دوشوکانا اورشین نوکونیم یا چوبی صونودوقا نشکنیم یا اینکی مهمانی اوتاقا رو ناوریم.
ایتا همساده داشتیم که دو تا زای داشتی امی سنده سال. اوشونه مارام، اوشانا گرمه لیباس دوکوده اوسه کودی امی خانه کی امی مرا بازی بوکوند. ایتا ایسم شاناز بو ایتایام ماناز. یاده مرا کی مدرسه شو بوبوسته بیم. شانازا خیلی دوس داشتیم!
ایتا جه امی بازیان عروس بازی بو. یانی وختی کی همه تان دختر بیبید ایتا پسر، خاب مالومه چی بازی وا بوکونید. جغیر از عروس بازی خیاله کی ده هی تا بازی یا نانستی دی. منام کی هالا مدرسه شو نوبوسته بوم، خانه مئن هرتا بازی بوستی، مرام چاکودیدی خودشانه پلاپچ! مگه یارستیدی مرا بازی نیگیرید!؟ ایجور اوشانه بازی یا لاف تاوه داییم که تا اوشونه صدا بیرون باموبی، می مار می داد فاره سه یی یو خاخورانه واداشتی کی مرا حوکمن واسی بازی بیگیرید ناویره بازی بی بازی! بازینام تومامه بازی یانه مئن، من هاچین خالی آب بوم! تنها بازی مئن کی من ارجو غورب داشتیم، ها عروس بازی بو کی مرا چاکودید داماد، امی همساده زاکام چاکودید عروس!
بازین خاخوران شوروع کودید عروس دامادا چاکون واکون کودن. ماره چادر، دسمال، پیران، شانه کیف کیتاب خولاصه هر چی کی تانستیم بیافیم آوردیمی، هر چی یام کی ایجازه ناشتیم، یاواشیکی خاخوران کش شوییدی یو آوردید عروس بازه را تاوه دایید.
ایتا کتل بوستی می صندلی ایتا کتلام، عروسه صندلی. شاناز عروس بوستی، منام داماد!
ماره سرام باغه و صارا مئن گرم بو یو خو مروغو خوروسو کراتو اوردکانه مرا گب زه یی. گا گلف وارشه مرا داوا گیفتی کی هاتو وارستی یو تومامه مورغو خوروسانا هیستو چوره کودی. اوشانام کی هاچین می ماره لشکر بید صارا مئن فته راتا دیبید. یا پرچینه کش یا نارنج داره جیر یا خانه دیفاره کش دامنه جیر، خاکا اورشین کودیدیو دانه اوچه یید.
مار ام تیمسارانه مانستن ایجور همه تانا حوکم کودی که پاک خیاله خو لشکره مرا خودایا واویلان دان دره. چادور خو کمر دوسته، از تیانو بوشقاب شوستن بیگیر تا آب واغوشتنو کرده خاله مرا کلاچ ملاچانا فورانن. جه باغه مئن سبزی چئن بیگیر تا همسادانه مرا تلگرافی گب زئن! هیذره یام نشاستی فامستن چی گفتاندرید! جه زمین بیگیر تا اسمان حرف زئید بازینام هیتا یام همدیگه مرا ربط ناشتی. خیاله کی کاله گب گب زئن بو یو خانه کار کودن!
امانام ایوانه سر امی عروس بازه دیبیم.
دوتا کتل ناییمی ایوانه سر اوتاقه دیفاره کش. اوشونه سر ملافه بکشه، کاسه پاسه مه نام، واویشته تخمه بنا یو خاخوران شورو کودید عروسو دامادا چاکون واکون کودن.
مره یام می پیله براره پیرانو کوتو شلوارا، می خاخور آوردی دوکودی مرا. شلوار لنگه ایتا بیجیر ایتا بوجور، اینقد تا خوردی تا می اندازه ببه کی پاک خیاله ایتا پیله لاستیکه ماشینا تاوه دایید می پا یا! می براره کوتام اینقد تا کودید تا می اندازه چاکونید، پاک خیاله می تنه مئن هاچین ونگ زن دره! اونه آسینانا ایجور وارگانه یید کی می دس اوشونه مئن آویرا بوستی بازین وختی خواستیم می دوماغ وینیزکا بیگیرم یا می لابیلا پاکا کونم! براره کوته آسین بوستی هاچین شالیکی یو می دو طرف وارگانه بوستی ایجور کی لاب بوستیم پیله باغلا باغه نترس!
پیرانه یقه تا می سینه سر جلاسته، شلواره غیش تا می پا چکره ولای خوردی. می سرا ابو شانه بوکوده کرا کتله سر نیشانه ییدی. هاتو کی مرا چاکون واکون کودید، منام یک روند های گفتیم خاب شهنازام بایه می ویرجا بینیشنه ده!
تا شانازا چاکونید باوه رید می ویرجا بینیشانید، هاچین می خاخورانه سرا بردیم. خاخورانام های مرا خرا کودید کی تام بزنم تا عروسا چاکونید.
بازین شانازا کی چاکون واکون کودید شاناز هاچین بوستی ایتا پیله زنای. مویانا شانه بزه تاب بدا افشان بوبوسته، دیمپرا چوسان فیسان بوکوده، لیباسه عروس دوکوده پاک بوستی راستی راستی عروس! بازین من مرا فاکشه ییم کنار کی بایه می کتله سر می ویرجا بچسبسه بینیشنه. هرچی می خاخور اونا بردی کی خودشه کتله سر بینیشینه، منام می کتله سر، بازام ده یی که منو شاناز ایتا کتله سر نیشته ییم. اینقد فاکش فاکش کودی کی امی دادو فریاد ماره سرا بردی یو بیچاره داد بیرون آمویی گفتی:
- آخه چیسه شمه را هاتو چیچی نه نه مانستن می سرا بردان درید! تامبزه بازی بوکونید ده

می خاخورام تا مرا خاستی بزنه، چوب نوخورده می داد بیرون آمویی یو می مار ام جه او سره حایات می خاخورا تشر زه یی.
ایتا لیسکه زاکه نازنازی بوم ماره پسر! هاچین می ماره نفس بوم!
ایدفا کی هاتو عروسه داماد بازه دیبیم. ایوانه سر منو شاناز ایتا کتله سر نیشته بو، خاخورانام بزنو برقص، می پیله براره صدا جه دور بامو.
هاتو کی پیله براره صدا دیپیچسته خانه مئن! خاخوران دکفتید می جان! توندا کیتی می پیله براره لیباسا کندیدی، مرا ایجور فاکش فاش کودید کی پاک بوستیم قوربانی گوسپند!
امی عروس داماد بازی لاف دکفتی. می برار هاتو کی فاره سه یی هیره جیر، من مانستیم ایوانه سر ایتا تومانه مرا!
برارام نه بنا نه اوساده دکفته می جان های گفتی:
- هاپیله کی لنده هور! دخترانه ویرجا تو چره تومانه مرا ایسایی!
منام تا بایم بگم کی عروس داماد بازه دیبیم! چوبا بوخورده بوم!

تمام

۱۷ آبان ۱۳۹۰

یادمان جنگل،میرزا - گیل آوایی

یاداشتی که پای این ویدئو هنگامی که آن را منتشر می کردم، نوشتم:
با گوش جان سپردن به آوای جنگل با صدای علیرضا شوریده، هنرمند دیارم، این ویدئو را تهیه و تنظیم کرده ام. علیرضا شوریده یکی از هنرمندان شهر همیشه بیدار انزلی است که در سال 1320 در همان شهر زاده شد
عکسها و موسیقی از اینترنت برگرفته شده است
پیشکش به همه آنانی که برای آزادی و سربلندی ایران مبارزه می کنند و جان بر سر پیمان خویش با میهن و ملت ایران نهاده اند
با مهر
گیل آوایی

آوای جنگل-یادواره کوچک جنگلی-باصدای علیرضا شوریده from GilAvaeiگیل آوایی on Vimeo.

۱۱ آبان ۱۳۹۰

یاده دریا لب جوخوفتن یاره امرا گیله وا - گیل آوایی

چهارشنبه 02نوامبر2011


یاده دریا لب جوخوفتن یاره امرا گیله وا[1]
شورَمو هیستابو جان ماتاب شبانه دشته وا

مستابو فورشانه سر چوما بودوخته آسه مان
قاقابو الله تی تی تا کی دیپیچست خوشکه وا

انزلی مالا دانه لوتکا بینیشته تا مایاق
یار کرا دیل ناگیرانه ویشتایه هیچی نوا

کولیوِرا دوارم شم تا کپورچال آبکنار
وِر زنم جولفه جیگا مالا نیبه از من سیوا

دیل دمرده دوری جا چوم ارسو واره ارسو وار
آی ریفه قان تورا بوسته تورا بوسته گیله وا
[2]




[1] گیله وا، دشته وا، خوشکه وا، سه تا باده ایسمه

[2] منظور خودمم گیل آوایی!!!!

۱۰ آبان ۱۳۹۰

من ایا غوربت دمرده پهلوی رایا دینم - گیل آوایی

نیمه شب یکم نوامبر2011

من ایا غوربت دمرده پهلوی رایا دینم
ارسویه می چوم کرا دریایو مالایا دینم

کش زنم ایپچه پیالا چومه ارسو واره زار
دیل تورا بو کومه مئن خابه دیبیجایا دینم

بوک بوکوده ناک زنم پاک کوچی زاکم، کوچی زای
ماره سر چادرنمازو صله الایا دینم

چن قدر واستی خیالا شون، دمردن، وای وای
هانده چوم وارش واره من هیسته صارایا دینم

کم بزن تو ول بیگیفتا فو، شوالابم سوجان
ول بیگیفته هانده من گیلانه را چایا دینم

گیل آوایی وسته ده واستی دیمیری آ دیار
غوربته غوربت، چی گی مالایو دریایا دینم